ตอนสมชาย สมชาย เรียนอยู่มหาวิทยาลัย หอพักของคณะที่เราอยู่กันเนี่ย เป็นตึกสองตึกอยู่ข้างกัน มีห้องธุรการเป็นอาคารชั้นเดียว อยู่ตรงกลาง ระหว่างหอทั้งสองอาคาร เป็นที่ทำการของเจ้าหน้าที่หอ เป็นห้องรับแขก ห้องดูทีวี และอ่านหนังสือพิมพ์

เวลาเราจะเข้าหอ เราก็เดินเข้าทางนี้แหละ แล้วจึงเดินขึ้นบันไดด้านในสุด ของห้องธุรการ เพื่อแยกเข้าตึก ปีกซ้ายขวา
ตรงทางเข้าหน้าห้องธุรการ ก็มีอนุสาวรีย์ของท่าน ฮิปโปเครติส เป็นปูนปั้นสูงร่วมสองเมตร ไม่รู้ว่ามีมาตั้งแต่สมัยไหน
รู้แต่ว่ารุ่นพี่ที่เป็นอาจารย์ที่เคยอยู่หอนี้ ก็บอกว่าตอนอาจารย์เรียนอยู่สมัยปี 2522 มันก็มีอยู่แล้ว

และพวกเราก็รู้จักมันในชื่อ “ไอ้โท้ว” มาทุกยุคทุกสมัย

สมัยที่สมชาย สมชาย เรียนอยู่ที่นี่ พวกเรา ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง ก็ตั้งวงกินเหล้าอยู่บนหลังคาห้องธุรการ ที่เป็นดาดฟ้าคอนกรีต
เวลาเมากันได้ที่ เราก็จะแข่งกันในการ “ฉี่” ลงมาจากหลังคา ว่าใครจะฉี่ลงมาโดนหัวไอ้โท้ว แม่นกว่ากัน

ในอีกบางที เราก็เอาเชือกผูกคอไอ้โท้ว แล้วแข่งกันว่าใครจะดึงให้มันล้มได้
ใครที่ดึงไม่ล้ม ก็มีหน้าที่ๆ ต้องช่วยกันยกมันกลับไปตั้งที่เดิม

ในอีกหลายครั้ง เราก็ช่วยกันแบกไอ้โท้ว ขึ้นรถกระบะ แล้วแห่กันรอบเมือง กลางดึก ทั้งเมาๆ กันอย่างนั้นแหละ
สมัยนั้นยังไม่มีการรณรงค์เรื่องเมาแล้วขับ และในตัวเมืองก็แทบไม่มีรถเลย บรรดาขี้เมาทั้งหลายก็เลยเอาชีวิตรอดกันมาได้

…ล่าสุดหลังจากไม่ได้ไปเยี่ยมซะนาน รุ่นน้องเล่าให้ฟังว่าไม่รู้ใครเป็นต้นคิดเอาสีไปทาไอ้โท้วซะชมพูสวยเชียว ตอนนี้ไอ้โท้วเลยมีฉายาว่า “ไอ้โท้ว คาลาไมน์”

อันนี้แค่วีรกรรมที่เกี่ยวกับไอ้โท้ว ยังไม่นับเรื่องอื่น (รูปปั้นฮิปโปเครติสนะนั่น ทำกับท่านซะ…)

สมชาย สมชาย ยังได้มีโอกาสได้ร่วมวงกับเพื่อนๆ ต่างคณะ บางครั้งก็ในมหาวิทยาลัย

ครั้งหนึ่งตั้งวงกันกลางวงเวียนหอนาฬิกาเลย พอเมาได้ที่ ก็ปีนหอนาฬิกากัน เพราะนาฬิกาแต่ละด้านมันไม่ตรงกัน กะว่าจะไปตั้งนาฬิกาให้ตรงซะหน่อย ยามต้องรีบวิ่งมาไล่กันให้วุ่น กลัวนักศึกษาขี้เมาจะตกหอนาฬิกาลงมาตาย

ธรรมดายามไม่ได้อยู่แถวนั้นหรอกครับ แต่พอดีก่อนหน้านั้น พอแก๊งค์ขี้เมา เริ่มได้ที่ ก็คิดว่าตัวเองเป็นตำรวจจราจร ยกขบวนกันไปโบกรถ อำนวยความสะดวกในการจราจร ทำให้รถติดกันยาว ยามเลยต้องมาจัดการระบายรถ แล้วก็ไม่ได้ไปไหน เฝ้าอยู่แถวนั้น

….พอได้มั้ยครับ

สมชายทั้งหลาย คงมีวีรกรรม วีรเวร ไม่น้อยไปกว่ากัน ลองเล่าแบ่งปันกันสักหน่อย

สมชาย สมชาย เข้าห้องน้ำปฏิบัติภารกิจประจำวันในห้องน้ำ
หลังจากอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว สมชาย สมชาย ก็หมุนลูกบิดประตูเปิดห้องน้ำ

แต่ว่า... เปิดไม่ออก!!
อ้าว.. ซวยแล้ว

......

ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น
อาการสลักไม่ปลดแบบนี้เคยเกิดแล้ว ที่ห้องน้ำชั้นล่าง
โชคดีที่ไม่มีใครติดอยู่ข้างใน
สมชาย สมชาย แกะลูกบิดออกแล้วก็ยังดึงสลักที่คาอยู่ไม่ออก

ลูกบิดประตูห้องน้ำหมุนได้ ปลดล็อคลูกบิดได้
แต่ตัวสลักล็อกของลูกบิดมันไม่ยอมถอยออกมาจากที่ขัดไว้กับกรอบวงกบประตู
ทำให้ประตูเปิดไม่ได้

คราวนั้นคุณพี่น้องชายกระโดดถีบประตูห้องน้ำสามสี่ที จนสลักหัก
ถึงเปิดประตูได้
(คุณพี่น้องชาย เป็นคำที่มิตจี้จ๋าเรียกน้องชาย ของสมชาย สมชาย)

......

แต่คราวนี้สมชาย สมชาย ดันติดอยู่ในห้องน้ำด้วยสิ
จะใช้วิธีถีบให้สลักหักเหมือนเดิมก็ไม่ได้
แล้วมันก็อยู่ตั้งชั้นสาม...

สมชาย สมชาย ก็เลยต้อง เลื้อยออกมาทางช่องระบายอากาศ
แบบ เอ่อ... ไม่มีอะไรติดตัวเลยแม้แต่ชิ้นเดียว
เพราะผ้าเช็ดตัว ก็พาดไว้ที่ราวหน้าห้องน้ำ - -"

โชคดีอยู่หน่อยที่เป็นเวลาค่ำๆ แล้ว เลยอาศัยความมืดพรางตัวมาได้
ไม่งั้นเพื่อนบ้านคงเป็นตากุ้งยิงกันเป็นแถวๆ

เลื้อยออกจากห้องน้ำ มาปีนเข้าหน้าต่างห้องเก็บของที่อยู่ติดกัน
โชคดีอีกชั้นหนึ่ง ที่ห้องนั้นเป็นห้องที่หน้าต่างล็อคไม่ได้
เพราะกลอนหน้าต่างมันใช้ไม่ได้มาตั้งแต่ซื้อบ้านแล้ว
(อ่านถึงตรงนี้ คงพอจะประเมินถึงคุณภาพบ้านของสมชาย สมชายได้)

พอเข้าห้องนั้นได้ ก็กลับเข้ามาในบ้านได้
แล้วก็ปฏิบัติการถีบประตู เลียนแบบคุณพี่น้องชาย

......

ด้วยความแข็งแรง สมชาย สมชาย ใช้เวลาถีบอยู่ครึ่งชั่วโมง
กว่าจะพังประตูได้

ตกลงคุณพี่น้องชายแข็งแรงผิดปกติ
หรือสมชาย สมชาย แข็งแรงน้อยกว่าปกติ ก็ไม่กล้าคิด

ตอนนี้ฝนตก ประตูบ้านสมชาย สมชาย ทุกบานบวมจนเปิดปิดลำบากหมดเลย
ยิ่งประตูหลังบ้านสมชาย สมชาย ที่ถูกฝนสาด ตอนนี้บวมจนปิดไม่ได้
พอออกแรงดึงลูกบิดหน่อย นอกจากจะปิดประตูได้ไม่สนิทแล้ว
ลูกบิดประตูยังหลุดเป็นชิ้นๆ ไปซะอย่างนั้น

..........

เอ่อ.... ใครอยากซื้อบ้านหลังนี้ต่อมั้ยครับ
สมชาย สมชายขายต่อไม่แพงหรอก?

วันนี้สมชาย สมชาย ลืมโทรศัพท์มือถือไว้ที่บ้าน
ไม่รู้ใครเคยเป็นมั่งหรือเปล่า

...น่าจะมีนะ

สมชาย สมชาย พกโทรศัพท์มือถือทุกวันจนชิน
ไม่เคยรู้เลยว่าโทรศัพท์มือถือมันสำคัญขนาดนี้

พอวันนี้ไม่ได้พกโทรศัพท์มือถือ มันก็แปลกๆ
รู้สึกว่าวันนี้มันโล่งๆ ราวกับไม่ได้ใส่กางเกงในอย่างนั้นแหละ

ใจก็คอยแต่กังวลเรื่องที่จะมีใครโทรศัพท์มาหาหรือเปล่า
ทำงานไม่มีสมาธิเลย

มีใครเป็นอย่างนี้มั่งมั้ยครับเนี่ย

ที่จริงเมื่อก่อนนี้สมชาย สมชาย ก็ซื้อเสื้อผ้าเองนะครับ
แต่ปัญหาก์คือ สมชาย สมชายมักจะถูกคนรอบข้าง ทักเรื่องการแต่งตัวอยู่เสมอ

ทักว่า ไม่สวย....
(หรือเข้าขั้นดูไม่ได้ และน่าเกลียดในบางครั้ง)

สมชาย สมชาย เลยแก้ปัญหาด้วยการให้น้องสาวเป็นคนเลือกเสื้อผ้าให้
คำติ ก็ดูเหมือนจะเบาบางไปฉับพลัน

จากที่สมชาย สมชาย ไปคุยกับเพื่อนๆ ที่อยู่ในวงการจิตวิทยาครอบครัว
ก็ดูเหมือนว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเฉพาะตัวของสมชาย สมชาย เสียแล้ว
เพื่อนคนนั้นบอกว่า ปัญหานี้ มันมาพร้อมกับโครโมโซม Y นั่นแหละ
และเป็นปัญหากับผู้ชายเกือบทุกคน

ผู้ชายน้อยคน ที่จะมีความสามารถทางด้านการแต่งตัว ความสวยความงาม
ดูเสื้อผ้าแล้วบอกไม่ได้ว่าอันไหน มันเข้ากันได้กับชุดไหน
สีไหน แบบไหนไปด้วยกันได้ หรือไม่ได้

...แต่เรื่องนี้ไม่เป็นปัญหากับผู้หญิงส่วนใหญ่เลยแม้แต่น้อย

ฟังแล้ว สมชาย สมชายก็พยักหน้าเห็นด้วย
เพราะสมชาย สมชายดูไม่ออกจริงๆ ว่าแบบไหนถึงสวย แบบไหนถึงเข้ากัน
เพราะดูแล้วมันก็สวยเหมือนๆ กันหมด

เดี๋ยวนี้ตั้งแต่คบกับมิตจี้จ๋า สมชาย สมชาย ก็เลยให้มิตจี้จ๋าช่วยดูแลเรื่องเสื้อผ้าให้
ก็มีเสียงชมจากคนรอบข้างมากขึ้นกว่าเดิม

เพื่อนมันยังบอกอีกว่า ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรสวยๆ งามๆ ผู้ชายไม่ควรจัดการกันเอง โดยไม่ปรึกษาผู้หญิง
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแต่งบ้าน เสื้อผ้า แต่งรถ หรือแม้แต่แต่งบล็อก
อย่างน้อยก็ควรจะให้ผู้หญิงช่วยดู ช่วยติชม ให้คำแนะนำสักหน่อย กันพลาด

ไม่กี่วันนี้ สมชาย สมชายเปิดบล็อกนี้ ให้มิตจี้จ๋าดู
พอดูแล้ว มิตจี้จ๋า ก็หันมามองหน้าสมชาย สมชาย

"ตัวเอง... คนทำบล็อกนี้ เค้าไม่ได้ให้ผู้หญิงช่วยดูเรื่องการออกแบบใช่มั้ย..."

วันนี้สมชาย สมชาย ตื่นแต่เช้ามืด (Damm!!! 3.30 AM. WTF)
เนื่องจากเมื่อวานทำงานเหนื่อยมาก เลยหลับไปบนโซฟาห้องรับแขก
หลับเมื่อไหร่ไม่รู้ เลยไม่ได้ขึ้นไปนอนในห้องนอน
ตื่นมาแล้วก็เลยนอนไม่หลับอีก เลยดูโทรทัศน์ไปเรื่อยๆ จนฟ้าสว่าง

เห็นโฆษณา "สามัคคี" ของกองทัพบก ชุดรถโดยสาร แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้
(เรื่องสามัคคี ไม่ใช่เรื่องโฆษณาชุดนี้)

มีคนบอกเรื่อง รู้รักสามัคคีมานานแล้ว ตั้งแต่สมัย รสช.
แน่ล่ะ ในครั้งนั้นเป็นการอ้างอิงพระราชดำรัสเข้าข้างตัวเอง เพื่อสกัดกั้นการชุมนุมต่อต้าน

สมชาย สมชาย นึกว่าสมัยนี้จะเลิกแล้ว แต่สิบกว่าปีผ่านมา
ก็เห็นว่า ยังคงมีคนตีความพระราชดำรัสเข้าข้างตัวเองอยู่ดี

สามัคคี ไม่ได้แปลว่าทุกคนต้องมีความเห็น และการกระทำเหมือนกันไปหมด
ไม่ได้หมายถึงห้ามขัดแย้ง
แต่หมายถึง ยอมรับในความแตกต่าง ไม่เอามาเป็นประเด็นในการแตกแยก
ไม่เอามาตีกัน ขัดแข้งขัดขาคนอื่น

แต่ทุกวันนี้เราก็จะเห็น หรือได้ยินเรื่อง
"ถึงเค้าผิด แต่อย่าไปเอาเรื่องเค้าเลย เราต้องรู้รักสามัคคี" ...นี่ฝ่ายนึง
"อย่ามาแสดงความคิดเห็นขัดแย้งกันเลย เราต้องรู้รักสามัคคี" ...นี่อีกฝ่าย
อย่าโน่น อย่านี่ เพราะเราต้อง "รู้รักสามัคคี" ...นี่เกือบทุกฝ่าย

มีคนบอกว่า คนไทยคิดอะไรซับซ้อนไม่เป็น
ถ้าไม่ใช่พวกเดียวกัน ก็ต้องเป็นศัตรู
ถ้าไม่รักทั่นประธาน ก็แสดงว่าเป็นพวกกะทิ ...ฝ่ายโน้นว่ามา
ถ้าไม่ใช่พันธมิตร ก็แสดงว่ารับตังค์จากท่อน้ำเลี้ยง ...ฝ่ายนี้ว่ามั่ง
ไม่เห็นด้วยกับฉัน แสดงว่าเป็นศัตรู ...อันนี้ทุกฝ่าย

เฟ้ย... แล้วเอาคนอย่างสมชาย สมชาย ที่ไม่ได้เลือกข้าง
แต่เห็นดีในประเด็นนี้ของฝ่ายนั้น และเห็นด้วยในประเด็นนั้นของฝ่ายโน้น
ไปไว้ไหนล่ะค้าบบบบ

สมชาย สมชาย พาลูกค้า ไปประชุมแถวๆ แหล่งท่องเที่ยว ช็อปปิ้ง ต่างประเทศ

เพื่อนๆ บริษัทเดียวกัน จากสาขาอื่นก็พาลูกค้ามาประชุมที่เดียวกัน
ก็เลยได้มีโอกาสสนทนา พากันไปกิน ไปเที่ยว

สมชาย สมชาย เห็นสาวๆ ไม่ว่าชาติไหน ภาษาใด และมาจากประเทศใด พอเห็นป้าย

**SALE**

ก็เป็นอันต้องตรงรี่เข้าไปดูทันที ไม่รู้แหละ ว่ามันลดจริงหรือเปล่า ลดแค่ไหน อะไรที่ลด

ชั้นขอเข้าไปดูก่อน ทั้งจับ ทั้งพลิก ทั้งดู ทั้งหยิบ บี้ ขยี้ ดม
สิบนาทีก็แล้ว ครึ่งชั่วโมงก็แล้ว ยังจ้อกแจ้กจอแจกันอยู่ในร้าน

บรรดาผู้ชายทั้งผมดำผมทอง (และไม่มีผม) ก็จับกลุ่มรอกันอยู่นอกร้านกันไปเถอะ...

กว่าเธอๆ จะออกมา

จากร้านนั้น เดินกันออกมาได้หก เจ็ด ก้าว
สาวๆ ก็ถูกดึงดูดด้วยป้าย **SALE** กันอีกรอบ

และอีกรอบ และอีกรอบ....

วันเกิดนี้ทำอะไร..?
สมชาย สมชาย ก็ไปทำงาน กลับมาบ้าน เปิดเน็ต ดูทีวี กินข้าว สะสางงานนิด จิบเบียร์อีกหน่อย
เหมือนวันอื่นๆ ไม่มีอะไรพิเศษ

อาจจะไม่เหมือนวันอื่นนิด ก็ตรงที่ คุณพ่อ คุณแม่ และน้องๆ โทรมาอวยพรแต่เช้า
มิตจี้จ๋า ก็แฮปปี้เบิร์ทเดย์ให้ตั้งแต่เที่ยงคืน

ปีนี้ยังดีนา.. ที่จำได้
บางปีลืมไปเลยด้วยซ้ำว่าวันไหนวันเกิดตัวเอง นึกได้อีกที ก็หลายวันให้หลัง

อยากรู้จัง สมองของผู้หญิงเค้าทำงานยังไงนะ ถึงจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้แม่นเป๊ะ
ไม่เคยลืมวันเกิด วันสำคัญสักที ขนาดเจอกันครั้งแรกเมื่อไหร่ ดูหนังด้วยกันเรื่องแรกเรื่องอะไร
ทานข้าวที่ไหน หรืออะไรอื่นๆ มิตจี้จ๋ายังจำได้ไม่เคยลืมเลย

สำหรับผู้ชายอย่าง สมชาย สมชาย ไม่ต้องห่วงครับ
ขนาดวันเกิดตัวเองยังลืม จะไปจำอะไรได้....

สมชาย เคยหลงทางมั้ยครับ?

สมชาย สมชาย หลงทางบ่อยๆ เวลาเดินทางไปไหนมาไหน
และสิ่งหนึ่งที่สมชาย สมชายทำก็คือพยายามหาทางไปเองจนได้
เปิดแผนที่มั่ง เดาทางมั่ง

แต่มิตจี้จ๋า ก็บอกว่า ทำไม สมชาย สมชาย ไม่ถามทางล่ะ
เวลามิตจี้จ๋า หลงทาง ก็ถามทางคนอื่น จนหาทางไปจนได้

เออ... นั่นสิ ทำไมไม่ถามทาง?

สมชาย สมชาย ก็อยากรู้ว่า สมชายท่านอื่น เวลาหลงทาง ทำอย่างไร
ถามทางเอาเหมือนมิตจี้จ๋า
หรือว่า พยายามหาทางไปเองจนได้ เหมือนสมชาย สมชาย

สมชาย สมชาย พามิตจี้จ๋าไปเดินห้าง “เดอะมอน”

มิตจี้จ๋า: “นี่ๆ ตัวเอง เค้าซื้อเสื้อได้มั้ยอ้ะ ครอคโคไดล์ลดตั้ง 60% แน่ะ”
สมชาย สมชาย: “อ้าว.. มิตจี้จ๋าเพิ่งซื้อ Roxy เมื่อสองสามวันก่อนไม่ใช่เหรอ?”

มิตจี้จ๋า: “แต่นี่มันลดตั้งเยอะนะ นานๆ ลดทีด้วย มิตจี้จ๋าขอซื้อแค่สองตัวเอง”
สมชาย สมชาย: “แล้วมิตจี้จ๋า ใส่ยี่ห้อนี้ด้วยเหรอ? เค้าไม่เคยเห็นเลย”

มิตจี้จ๋า: “ใส่สิ พอดีไม่ค่อยชอบสไตล์ของยี่ห้อนี้อ้ะ เลยนานๆ ใส่ที”
สมชาย สมชาย: “อ้าว ถ้ามิตจี้จ๋าไม่ชอบยี่ห้อนี้แล้วจะซื้อไปทำไมล่ะ?”

มิตจี้จ๋า: “แต่มันลดตั้ง 60% นะ นานๆ จะลดที ใส่ไม่ใส่ก็ซื้อไปก่อนเหอะนะ”
สมชาย สมชาย: “เอ้อ… - -“