ตอนสมชาย สมชาย เรียนอยู่มหาวิทยาลัย หอพักของคณะที่เราอยู่กันเนี่ย เป็นตึกสองตึกอยู่ข้างกัน มีห้องธุรการเป็นอาคารชั้นเดียว อยู่ตรงกลาง ระหว่างหอทั้งสองอาคาร เป็นที่ทำการของเจ้าหน้าที่หอ เป็นห้องรับแขก ห้องดูทีวี และอ่านหนังสือพิมพ์

เวลาเราจะเข้าหอ เราก็เดินเข้าทางนี้แหละ แล้วจึงเดินขึ้นบันไดด้านในสุด ของห้องธุรการ เพื่อแยกเข้าตึก ปีกซ้ายขวา
ตรงทางเข้าหน้าห้องธุรการ ก็มีอนุสาวรีย์ของท่าน ฮิปโปเครติส เป็นปูนปั้นสูงร่วมสองเมตร ไม่รู้ว่ามีมาตั้งแต่สมัยไหน
รู้แต่ว่ารุ่นพี่ที่เป็นอาจารย์ที่เคยอยู่หอนี้ ก็บอกว่าตอนอาจารย์เรียนอยู่สมัยปี 2522 มันก็มีอยู่แล้ว

และพวกเราก็รู้จักมันในชื่อ “ไอ้โท้ว” มาทุกยุคทุกสมัย

สมัยที่สมชาย สมชาย เรียนอยู่ที่นี่ พวกเรา ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง ก็ตั้งวงกินเหล้าอยู่บนหลังคาห้องธุรการ ที่เป็นดาดฟ้าคอนกรีต
เวลาเมากันได้ที่ เราก็จะแข่งกันในการ “ฉี่” ลงมาจากหลังคา ว่าใครจะฉี่ลงมาโดนหัวไอ้โท้ว แม่นกว่ากัน

ในอีกบางที เราก็เอาเชือกผูกคอไอ้โท้ว แล้วแข่งกันว่าใครจะดึงให้มันล้มได้
ใครที่ดึงไม่ล้ม ก็มีหน้าที่ๆ ต้องช่วยกันยกมันกลับไปตั้งที่เดิม

ในอีกหลายครั้ง เราก็ช่วยกันแบกไอ้โท้ว ขึ้นรถกระบะ แล้วแห่กันรอบเมือง กลางดึก ทั้งเมาๆ กันอย่างนั้นแหละ
สมัยนั้นยังไม่มีการรณรงค์เรื่องเมาแล้วขับ และในตัวเมืองก็แทบไม่มีรถเลย บรรดาขี้เมาทั้งหลายก็เลยเอาชีวิตรอดกันมาได้

…ล่าสุดหลังจากไม่ได้ไปเยี่ยมซะนาน รุ่นน้องเล่าให้ฟังว่าไม่รู้ใครเป็นต้นคิดเอาสีไปทาไอ้โท้วซะชมพูสวยเชียว ตอนนี้ไอ้โท้วเลยมีฉายาว่า “ไอ้โท้ว คาลาไมน์”

อันนี้แค่วีรกรรมที่เกี่ยวกับไอ้โท้ว ยังไม่นับเรื่องอื่น (รูปปั้นฮิปโปเครติสนะนั่น ทำกับท่านซะ…)

สมชาย สมชาย ยังได้มีโอกาสได้ร่วมวงกับเพื่อนๆ ต่างคณะ บางครั้งก็ในมหาวิทยาลัย

ครั้งหนึ่งตั้งวงกันกลางวงเวียนหอนาฬิกาเลย พอเมาได้ที่ ก็ปีนหอนาฬิกากัน เพราะนาฬิกาแต่ละด้านมันไม่ตรงกัน กะว่าจะไปตั้งนาฬิกาให้ตรงซะหน่อย ยามต้องรีบวิ่งมาไล่กันให้วุ่น กลัวนักศึกษาขี้เมาจะตกหอนาฬิกาลงมาตาย

ธรรมดายามไม่ได้อยู่แถวนั้นหรอกครับ แต่พอดีก่อนหน้านั้น พอแก๊งค์ขี้เมา เริ่มได้ที่ ก็คิดว่าตัวเองเป็นตำรวจจราจร ยกขบวนกันไปโบกรถ อำนวยความสะดวกในการจราจร ทำให้รถติดกันยาว ยามเลยต้องมาจัดการระบายรถ แล้วก็ไม่ได้ไปไหน เฝ้าอยู่แถวนั้น

….พอได้มั้ยครับ

สมชายทั้งหลาย คงมีวีรกรรม วีรเวร ไม่น้อยไปกว่ากัน ลองเล่าแบ่งปันกันสักหน่อย