ช่วงนี้สมชายต้องมีภาระกิจทำงานจนมืดค่ำดึกดื่นเป็นประจำ
กว่าจะได้นอนก็เข้าวันใหม่ไปสองสามชั่วโมงแล้วนู่นแหละ
ทำให้หลีกเลี่ยงไม่ได้ ที่ต้องต่อสู้กับอาการง่วงเหงาหาวนอนในตอนกลางวัน
แถมช่วงนี้มีบอลยูโรผสมโรงเข้ามาด้วย ทำให้ได้เห็นเหนุ่มๆ เพื่อนร่วมงานมีอาการกันถ้วนหน้า

โดยส่วนตัวแล้ว สมชายเชื่อว่าวิธีต่อสู้กับความง่วงที่ได้ผลที่สุดคือ "การนอน"
แต่เวลางานมันทำไม่ได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย ในหลายๆ สถานที่
ยกเว้นที่ทำงานเก่า สมชายสามารถชิ่ง อู้ ไปหาที่นอนได้อย่างมืออาชีพ

ทีนี้เราก็จะได้เห็นเทคนิควิธีการอันหลากหลายถึงขั้นพิสดาร ในการต่อสู้กับความง่วง
เริ่มจากการนั่งสัปหงก นั่งหลับแบบเนียนๆ จนถึงลุกไปเดินเล่น หาอะไรใส่ปาก
ตั้งแต่ กาแฟ (ทั้งชงเอง และซื้อแก้วละไม่กี่สิบบาท จนถึงหลักร้อย)
ขนม จำได้ว่าตอนหนุ่มๆ เคยอ่านเจอว่าสิ่งที่ได้ผลที่สุดคือหมากฝรั่ง
หาเพื่อนคุย หลบไปงีบในห้องน้ำ (ถ้าเป็นสมัยเีรียนก็ต้องห้องพยาบาล)

แต่ที่น่าแปลกใจว่า สมชายแทบไม่เห็นสมหญิงนั่งสัปหงกตอนทำงานเลย
ถ้าสมหญิงอาการหนักจริงๆ ก็จะฟุบตัวไปกับโต๊ะ หลับมันดื้อๆ
ทำให้กลายเป็นดูน่าสงสารไปซะอีก
"โถ งานหนักเหรอ ไม่สบายรึเปล่า"
แต่ถ้าเราทำงั้นมั่ง ก็จะกลายเป็น
"เฮ้ย อะไรฟระ กลางคืนไม่ได้หลับได้นอนรึไง ไปทำอะไรมา!"

สมชายแต่ละคนมีเทคนิคอะไรกันบ้าง
แล้วเคยสงสัยมั้ยว่าทำไมสมหญิงถึงนั่งตาแข็งอยู่ได้ตลอดช่วงบ่ายอันยาวนาน